And the singer sang his song

Bijna drie jaar geleden was ik bij een concert van Barclay James Harvest in Essen, Duitsland. Het was een regenachtige avond die 22e november 2009. In een intieme sfeer speelden John Lees, Woolly Wolstenholme en collega’s de ene hit uit het verleden na de andere. De avond kon al niet stuk, omdat wij onze auto hadden geparkeerd in de parkeergarage onder het hotel, waar ook Barclay blijkbaar logeerde.

John Lees' Barclay James Harvest 23-11-2009

Toen wij de lift uitkwamen en in de lobby aankwamen, stonden daar mijn helden prompt voor mijn neus. Wat doe je dan? Niets. Ik stootte mijn vrouw aan en zei “dat zijn ze”. Ik had haar meegesleept naar het concert en ze had geen benul waarom ik kippevel had op plekken waar ik dit nooit gevoeld had. De heren namen alle tijd om voor een paar fans alle CD’s, elpees en meegenomen kladblokjes te signeren. En ik stond erbij en keek er na. Toen de heren het tijd vonden om naar de plaats van het concert te gaan, knikte John Lees vriendelijk tegen mij. Er bleef niet veel anders over dan vriendelijk terug te knikken. Mijn helden. Mijn vrouw zei, ze zijn wel oud. Ja, vrouwen hebben soms wel een relativerend vermogen. Woolly had die avond zijn mellotron prominent vooraan op het kleine podium geplaatst en voor de liefhebber de achterzijde vervangen door plexiglas. De tapes van de mellotron hebben die avond nog nooit zo’n dankbaar publiek gehad. Het was zo’n avond die je nooit meer zult vergeten. Tijdens het concert zei mijn vrouw menigmaal dat mijn mond openstond. Dat moet dan zo’n 2 uur hebben geduurd. Woolly was de grote gangmaker, een grappenmaker. Hoe wrang was de email die ik 2 weken later kreeg.

Muzikale helden

De email die ik van mijn broer kreeg bevatte het nieuws dat Woolly Wolstenholme zichzelf van het leven had beroofd. Ik kon het niet bevatten. Depresiviteit had hem tot deze wanhoopsdaad gedreven. Sinds begin jaren 70 was zijn muziek mijn levensloop gaan begeleiden. Waarom dan dit? Op zo’n moment ga ik altijd op Youtube even een filmisch retrospectief langs van alle momenten die bij mij zoveel los hebben gemaakt. Poor man’s moody blues, Galadriel, She said, After the day en zelfs Suicide. Maar ook daarna kun je het niet bevatten dat ook jouw muzikale helden één voor één wegvallen.

Robin Gibb

imageDeze week hebben we afscheid moeten nemen van Robin Gibb. Hoewel hij de laatste tijd de beste hoop op genezing voor zijn ogen zag wegvloeien, hoop je toch dat het hem zal lukken er boven op te komen. De realiteit weet het echter beter. Ik weet nog dat ik in 1970 (vorige eeuw) met mijn vader na de lokale platenzaak ging, om het singletje Saved by the bell te kopen. Ik kreeg deze voor mijn verjaardag, 3 gulden en 75 cent. Ik heb hem nog steeds. Elke keer als ik deze plaat hoor dan denk ik aan die dag dat ik mijn eerste singletje kreeg, van Robin Gibb. De Beegees lopen als een rode draad door mijn leven. Mijn broer had ook al vroeg de single Spicks and Specks gekocht. Zelfs mijn moeder vond het mooi, ook als deze wat te luid voor haar begrip werd afgespeeld. Daarna volgde de elpee Idea. Nog nooit had ik zulke mooie muziek gehoord. Nu vele jaren en vele elpees en CD’s later, kom je erachter dat het ook een keertje op is. Ook deze week heb ik weer een retrospectief via Youtube gemaakt van Robin Gibb en zijn broers. Dan zie je dat de tijd wel erg snel gaat. Nu hoeft zelfs mijn vrouw mij niet te vertellen dat Barry Gibb erg oud geworden is. En dat het leven ook bij hem diepe sporen heeft achtergelaten. Drie broers verliezen is iets wat niemand in de koude kleren gaat zitten.

De laatste dagen draai ik heel veel Beegees. En terwijl ik luister zie ik weer vele herinneringen voorbij komen uit mijn eigen leven. En dat is precies wat muziek met je doet. Het is een reisgenoot. En of ze nou Woolly, Jimi, Robin, Maurice, Andy of Elvis heten, ze hebben allemaal bijgedragen aan de belangrijkste momenten in mijn bestaan. En daarvoor ben ik ze voor altijd erkentelijk.

He’d sing his song most ev’ry night. Wishing she was there behind the light
The people danced and sang along. On the cardboard stage he never sang it wrong

Over Johan van de Merwe

Johan van de Merwe is in het dagelijkse leven IT-specialist. Hij is liefhebber van melodieuze muziek waar gevoel in zit. Het liefst geniet hij eindeloos van de klanken uit zijn Triodedick versterker en zijn 25 jaar oude transmission lines.

Reacties

  1. j boogerd zegt:

    Ik ben op zoek naar backing tracks/karaoke van de bee gees

    Blue Island
    The singer sang his song
    a lonely violin
    Nergens te krijgen of te downloaden, ben al 3 jaar bezig

Laat wat van je horen

*